کوچه باغ

...به کلامی گفته و ناشنیده انگاشته, یا ناگفته ای شنیده پنداشته

واکنش بعدی: سازش!

می دانی؟! معنی ِ چند پاره کردن ِ خود نیست این میان. که نتوانی گاهی دریابی کجا بوده ای و چه گفته ای. بیشتر به قصد رهایی ست. نوعی رهایی از جنس ترس از ویرانی. یعنی رها شوی ازاعتراض های دم به دم و طلب حق از لبخندی وحشیانه، وحشیانه تر... (و بیشتر از آن دیوانه کننده). که ویران نشوی میان ویرانه ای که ویرانی اش دل ات را تا مغز ِ خویشتن ات سوزانده...

یعنی بخواهی بمانی و خسته نشوی از ماندن. دست به دامان هِلِک هِلِک توافق زنی که: آری! گویا این گونه هم که شما می گویید درست است...

«برده وار؟»

«نه برادر! برده بودن یعنی قفس ِ سحرگاه تا شام... اکنون مرغی... مرغ ِعشق ِ داروغه!»

«تا چه مرزی؟ مرز کدام است؟!»

می خواهی بمانی، ببینی، بیندیشی و گوشه ای برای خود آسوده در صف نان صبح بایستی: آقا کجا؟

بشنوی: عجله دارم!

آری! تا همین مرز از میان همین صف: نوبت من برای شما... ته ِ صف همین جاست که منم!

حوصله نیست. حوصله و توان بحث و جدل نیست... نیست...

چندپاره کردن و فرار از ترس ها نیست. می دانی... و شاید بتوانی. اما نخواستن هم می تواند معنا بگیرد.

[مردم. اطرافیان ِ من. ساکنان محترم این خیابان. اهالی ارجمند کوچه پسکوچه های آن خیابان...!]

...

تنهایی... درون تاریک و امن ِِ تنهایی... قفس اگر درون ِ کوه ِ آهن حتی، اما امن... خیلی امن...

نزدیک تر... باز هم نزدیک تر... عمق ِ سیاه ِ من!

می خواهم بدانم. بدانم و بشناسم. می خواهم اگر هم لحظه ای، طعم ِ داشتن باورهای پوچ و بی معنی را حس کنم. بـِچـِشَم. که با تو یکی باشم مرد ِ ساده.

مرد ِ حاضر و آماده میان تمامی ِ اشتباهات ِ وزیر این عرصه ی شطرنج... سرباز فدایی ِ وحدت... خالصانه و بی درنگ، بی شک ببازی... و مطمئن به چیزی بمیری!

رو در روی تو و چشم در چشمش، از خودت رها شوی... و باز همان خنده ی وحشیانه، آخرین سخن ِ حق باشد...

:.

حامد

  
نویسنده : حامد مستوفی زاده ; ساعت ٢:٤٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ شهریور ۱۳۸۸
تگ ها : سیاه مشق