کوچه باغ

...به کلامی گفته و ناشنیده انگاشته, یا ناگفته ای شنیده پنداشته

ساز پرواز

پرندۀ نوآغاز، شناور در اقیانوس فشرده شدۀ این آسمان می گرید... که کوک پرواز را تا گسیختن ِ تارها پیچانده... که گره زده به هم آن تارهای حیران را... دستۀ ساز ِ شکسته و... می گرید. بی ستاره و بی سیاره... خورشیدی مگر به نهانش افق تا افق پیدا شود... خورشیدی مگر...

ببین! چرا بازی می کنی با خود؟ چرا روح آواره را می فشاری درون ِ این تنگ

جای ِ بی ماوا؟

خانه هم، چون جایی که کرۀ چشم توان ِ نظر کردن به دوردست ها را داشته باشد. آن جا، آن یک قدم تا صدای گریستن ِ یک چشم در تهی سری بی بدن! آن کنار، جدول ِ رنگ به رنگ ِ صدها خیابان... بیشتر... پیشتر... تا سراییدن ِ بیتی از دستی بی شاعر... تا آغاز ِ ابر از دریایی بی حاصل... و بیشترها... تا زاییدن ِ کره اسبی بی قواره از مادیان ِ بنفش رنگ!

بازگرد... تا بامی فروتپیده به حوضخانۀ غرق در آیینه...

پرندۀ من می گرید حیران، میان دام ِ باشه و بالشی نرم! مَسکوت...!

خانه هم، چون جایی تا توانستن ِ به در بردن ِ پاره کاغذی تا آب... زیر ِ ابر!

همین یک تکه را ببار. لبخند بی صدای صد هزار حباب در فرار...!

بنویس باز...

چه را؟ که عقیق و فیروزۀ نیشابورم در آستانۀ اجبار آرزوست؟!

بنویس باز...

پرندۀ نوآغازم سخت می گرید... آرشی بی کمان و به آستین طبلی پنهان؟!

بنویس باز...

کوک ِ پرواز را تا سرحد جنون تار گسیختن. در اعماق ِ حقیقتی چون خود، تنها کاسه ای از ساز باید بماند و در و دیوار چنگ انداخته شدۀ خانه! تا آشیانه...

...

اگر جای یک به یک قدم ها را توانم سفید و سیاه رنگ زدن، چون کناره های این راستۀ گردن فروشان، ساده توانی دیدن ِ مرز ِ شکستن و نونهالی را... حتی تا میان درگاه خانۀ مادری...

...

حامد

دی 87


پرنده نو پرواز بر آسمان بلند

سرانجام

پرباز می کند...

(الف-بامداد)

  
نویسنده : حامد مستوفی زاده ; ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸۸
تگ ها : سیاه مشق